Het is een raar gevoel om een dichtbundel gepubliceerd te hebben. Al die gedichten waarvan er misschien 2 op een internet magazine geplaatst worden, zijn opeens gebundeld, gedrukt, voorzien van een mooi kaftje, met pasfoto en achterflaptekst en worden door een

(heleboel?) lezers gelezen. Ze zijn een beetje minder van jezelf. Ze zijn een beetje meer van de lezer : ik zie niet de frons op zijn voorhoofd als hij een van die gedichten leest, ik hoor niet de zucht die hij slaakt wanneer het gedicht niets oproept. Ik sta daar buiten. Ik heb hier niets over te zeggen. Het is een heel spannende en tegelijkertijd vreemde gewaarwording.

Inmiddels ben ik weer voorzichtig begonnen met het schrijven van nieuwe gedichten. Wat ik niet verwacht had gebeurde: ik voelde me opeens gadegeslagen door potentixeble lezers van mijn bundel. Ze trokken aan mijn pen, ze wezen naar mijn papier. Ze fluisterden in mijn oor. Ik voelde me niet langer alleen. Onzin zeg ik tegen mezelf, gewoon schrijven wat je leuk vind, precies zoals je altijd al deed. Maar ja hoe deed ik dat ook weer? En wat wilde ik ook alweer zeggen?

Inmiddels heb ik alweer een half schrift gevuld met "mooie zinnen", fragmenten van de storm van donderdag 18 januari, stukjes droom die ik me herinner, leuke werktitels, soms tekeningetjes en losse kreten.

Als het moment daar is kijk ik er naar – maar met een ander oog. Ik verschuif hier en daar een woord, verplaatst zinnen, zet er een titel boven die bij me opkomt: het gedicht schrijft als het ware zichzelf. Dit is elke keer weer een prachtig proces - ik kan er geen genoeg van krijgen.