P O E Z I E

Een ode of een puntgedicht

voor jou zou ik moeten schrijven

met geroezemoes in een stadscafxe9

op de achtergrond, een keur van stemmen

Rijkelijk zou ik mij laten bedienen

met pittig gekruide woorden

uitgelezen tapas en een digestivo

voor de bitterzoete nasmaak

Kringeltjes rook zou mijn mond blazen

sigaret kritisch observerend

tussen index en middelvinger

welk verlangen is het grootst – dat naar jou?

Flarden van een conversatie

aan het tafeltje achter mij

zou ik stenograferen

geen saillant detail zou mij ontgaan.

Of de ober met het zwarte strikje

de frons die hij op zijn voorhoofd draagt

omkijkt speciaal naar mij

die donkerpaarse schaduwkringen

om zijn ogen – natuurlijk

zijn vrouw is bij hem weggegaan.

Zo is de manier waarop hij mijn wijnglas oppakt

teder haast en met geoefende hand

een rake beschrijving waard:

niet het glas, de kelk

het voetje met de minuscule barst

maar de hand

het gereedschap, verlengstuk

van die weerbare ogen.

xa9 Antoinette Sisto